.png){kind=icon}
Psalm 17
Ik zal uw aangezicht aanschouwen in gerechtigheid
Eeuwig leven · 1773
Vers 1
Geschrei en goede zaak te horen;
'k Vermoei met geen bedrog Uw oren;
Dat heeft mijn lippen niet besmet.
Vergun mij dan mijn klacht t' ontvouwen;
Laat voor Uw heilig aangezicht,
Mijn recht gesteld zijn in het licht;
Uw oog de billijkheid aanschouwen.
Vers 2
Gij vondt mij trouw, in vreugd' of smarte;
De mond sprak steeds de taal van 't harte;
Door beiden is hun plicht betracht.
Wat ook de zondaar aan moog' vangen,
Ik heb voor zijn afschuw'lijk pad
Een haat, een afkeer opgevat;
Ik gruw van zijn verkeerde gangen.
Vers 3
Opdat mijn voet niet uit zou glijden;
Wil mij voor struikelen bevrijden,
En ga mij met Uw heillicht voor.
Ik roep U aan, 'k blijf op U wachten,
Omdat G', o God, mij altoos redt,
Ai, luister dan naar mijn gebed,
En neig Uw oren tot mijn klachten.
Vers 4
Gij, die Uw kind'ren wilt behoeden
Voor 's vijands macht en vrees'lijk woeden,
En hen beschermt in 't grootst gevaar.
Wil mij Uw bijstand niet onttrekken;
Uw zorg bewaak' mij van omhoog;
Bewaar m' als d' appel van het oog;
Wil mij met Uwe vleuglen dekken.
Vers 5
De bozen, die mij fier omringen,
Mijn haters, die mij stout bespringen,
En juichen om mijn naad'rend lot.
Zij zijn met vet als overtogen;
Hun mond is vol van hovaardij,
Hun list en macht omsing'len mij;
Zij duiken, loerend met hun ogen.
Vers 6
Geen jonge leeuw kan, in zijn kuilen,
Met meerder list het oog ontschuilen,
Dan hij, die mij ter prooi verwacht.
Beschaam het aangezicht dier bozen;
Uw grimmigheid vell' hen ter neer;
Bevrijd mij met Uw zwaard, o HEER,
Van 't snood geweld der goddelozen.
Vers 7
Der wereld voor hun heilgoed achten;
Geen deel, dan in dit leven, wachten,
En maken van den buik hun god;
Van hen, die weelde, schatten, staten,
Hoe rijk, hoe uitgebreid, hoe groot,
Verliezen moeten met den dood,
En hunnen kind'ren overlaten.
Vers 8
Ik zal, ontwaakt, Uw lof ontvouwen,
U in gerechtigheid aanschouwen,
Verzadigd met Uw Godd'lijk beeld.
Agtergrond
Psalm 17, hoewel niet in de Hebreeuwse canon, is een liturgisch gedicht uit de Joodse diaspora‑traditie, sterk beïnvloed door de Davidische psalmen en het eschatologische denken van de Tweede Tempelperiode. Theologisch reflecteert het de vertrouwensband tussen de gelovige en God, waarbij het verlangen naar goddelijke rechtvaardigheid en bescherming wordt gekoppeld aan een eeuwige, onsterfelijke hoop op God’s eeuwige leven.
Kernboodskap
De psalmist smeekt God om gerechtigheid en bescherming tegen vijanden, terwijl hij zijn eigen trouw en zuiverheid benadrukt; hij gelooft dat God zijn roeping zal bevestigen en hem zal verlossen tot in de eeuwigheid. In dit gebed wordt de menselijke strijd gezien als een tijdelijke beproeving die, door God’s eeuwige aanwezigheid, leidt tot onsterfelijke geestelijke vervulling.
Vir vandag
Vandaag spoort de psalm ons aan om te vertrouwen op God’s rechtvaardige oordeel, zelfs wanneer wij onderdrukt worden, en ons te richten op het eeuwige in plaats van de vluchtige wereldse genoegens. Het herinnert gelovigen eraan dat ware veiligheid en leven niet in materiële rijkdom liggen, maar in een blijvende relatie met de Heer, die ons leidt naar het eeuwige leven.
Verdiepingsvrae
Hoe verbindt het verlangen naar goddelijke bescherming in Psalm 17 met de Bijbelse belofte van eeuwig leven?
Welke elementen in de psalm tonen een contrast tussen wereldse macht en de goddelijke rechtvaardigheid, en hoe kan dit ons begrip van hedendaagse machtstructuren verdiepen?
Op welke manier kan de metafoor van God als een beschermende vader ons helpen om te leven met een eeuwige blik in een wereld die vaak gericht is op tijdelijke zekerheid?
Die KI het die psalmteks en die insig as konteks.
KI kan foute maak. Gebaseer op psalmteks en Christelike eksegese.