Dag 5 van 5

Psalm 102

Gebed van een ellendige in benauwdheid

Ziekte en genezing · 1773

Lezen

Vers 1

Hoor, o HEER, verhoor mijn smeken,
Laat m' Uw bijstand niet ontbreken;
Ai, veracht mijn tranen niet,
Daar Gij al mijn angsten ziet;
Als ik, in benauwde dagen,
U, mijn God, mijn leed moet klagen,
Wil dan spoedig U ontfermen,
Wil mij door Uw macht beschermen.

Vers 2

Want mijn leeftijd is door wenen,
Als een ijd'le rook, verdwenen;
Mijn gebeent', in droeven stand,
Als een haardsteê uitgebrand.
Mijne ziel, door rouw bezweken,
Kwijnt, als 't gras in dorre streken;
'k Heb in mijn ellend' vergeten
Mijn gewone spijzen t' eten.

Vers 3

'k Voel de krachten mij begeven,
't Vlees aan mijn gebeente kleven,
Wegens mijn benauwde klacht,
Die ik uitstort dag en nacht.
Ik gelijk, in 't eenzaam kwijnen,
Aan den roerdomp der woestijnen,
Aan den steenuil in de wouden,
Waar geen mensen zich onthouden.

Vers 4

'k Slijt den nacht in eenzaam waken,
Als een mus op stille daken;
Daar mijn wreev'le vijand raast
En door hoon mijn ziel verbaast.
Zij, die mijn bederf betrachten,
Mij den gansen dag verachten,
Mij in 't openbaar onteren,
Durven roek'loos bij mij zweren.

Vers 5

D' as verstrekt mijn kwijnend harte
Thans tot brood in zoveel smarte,
Daar ik mijnen drank vermeng
Met de tranen, die ik pleng.
HEER, Uw gunst had mij verheven;
Maar nu mij Uw toorn doet beven,
Zie ik mij van glans ontbloten,
Mij in 't stof terneer gestoten.

Vers 6

'k Zie in rouw en ongenuchten,
Al mijn dagen mij ontvluchten,
Als een schaduw, die verdwijnt;
Ik verdor, als 't gras, dat kwijnt.
Maar Gij, HEER, zult eeuwig blijven;
Eeuwig zal Uw roem beklijven;
En Uw naam blijft in gedachten
Tot de laatste nageslachten.

Vers 7

Gij zult opstaan, ons beschermen,
Over Sion U ontfermen,
Want de tijd, Uw stad voorspeld,
Aan haar leed ten perk gesteld,
Die zo lang gewenste dagen
Van Uw gunstrijk welbehagen,
Zijn, o God, in 't eind geboren;
Gij, Gij zult haar klacht verhoren.

Vers 8

Reeds verlangen Uwe knechten
Hare stenen op te rechten;
Elk heeft deernis met haar gruis;
Elk toont ijver voor Gods huis.
Albestierend Opperwezen,
Dan zal 't heidendom U vrezen;
Al de vorsten, neergebogen
Doen dan huld' aan Uw vermogen.

Vers 9

Als voor 't oog der nageburen,
Gods ontferming Sions muren
Weer zal hebben opgebouwd,
En 't Zijn heerlijkheid aanschouwt;
Als Zijn goedheid op de klachten
Des verdrukten en verachten
Letten zal, en 't onheil weren;
Dan zal elk Hem juichend eren.

Vers 10

Dan, dan wordt Gods trouw verheven,
En Zijn dierb're gunst beschreven
Voor het dankbaar nageslacht,
Dat met lust Zijn wet betracht.
't Volk, in later eeuw geboren,
Zal Zijn macht en goedheid horen;
Zich in Zijnen roem verblijden;
Hem Zijn lofgezangen wijden.

Vers 11

't Zal met blij gejuich Hem loven,
Die, uit Zijn paleis van boven,
Isrels leed en ongeval
Eens in gunst beschouwen zal;
En gevang'nen in hun zuchten
Horen, als zij tot Hem vluchten;
Om hen uit de wrede kaken
Van den dood eens los te maken.

Vers 12

Dus zij 's HEEREN naam geprezen,
En in Sion eer bewezen;
Dus hoor' elk de vreugdestem
In het blij Jeruzalem;
Als de volken saâm vergâren,
Zich met 's HEEREN erfvolk paren;
Als de koningen zich buigen,
En Hem hun ontzag betuigen.

Vers 13

Ach, de HEER heeft mij doen bukken
Voor 't gewicht der ongelukken,
Ja, mijn levenstijd verkort,
Mij met rampen overstort.
'k Riep: "O God, mijn welbehagen,
Spaar m' in 't midden van mijn dagen;
Gij, door eeuw noch tijd te krenken,
Kunt mij hulp en uitkomst schenken."

Vers 14

't Aardrijk en de hemelbogen
Zijn gewrocht door Uw vermogen;
Alle zijn z' in hun verband,
't Kunststuk van Uw wijze hand.
Doch, hoe duurzaam zij ook schijnen,
Eens zal al hun glans verdwijnen;
Maar, schoon 't alles om zal keren,
Gij blijft staand', o HEER der heren.

Vers 15

Als een kleed zal 't al verouden;
Niets kan hier zijn stand behouden;
Wat uit stof is, neemt een end
Door den tijd, die alles schendt.
Maar Gij hebt, o Opperwezen,
Nooit verandering te vrezen;
Gij, die d' eeuwen acht als uren,
Zult all' eeuwigheid verduren.

Vers 16

Uwer knechten trouwe zonen
Zullen altoos bij U wonen;
Ja, bevestigd in hun staat,
Voor Uw aanschijn, met hun zaad,
Uwen naam ter ere leven;
Zij, van smart en smaad ontheven,
Blijven aan Uw dienst geheiligd,
Daar Uw goedheid hen beveiligt.

Éclairage & approfondissement

Arrière-plan

Psalm 102 is een psalm van klagende gebed, traditioneel toegeschreven aan David, maar waarschijnlijk een latere compositie (10e‑8e eeuw v.Chr.) die persoonlijke ziekte en verzwakking beschrijft. Theologisch benadrukt hij de vergankelijkheid van de mens tegenover de eeuwigheid en trouw van God. Het liturgisch patroon van klagen‑en‑vertrouwen maakt het een model voor rouw- en herstelrituelen.

Message central

De psalmist smeekt God om genade te midden van ziekte, erkent zijn zwakte en sterfelijkheid, maar vertrouwt op Gods onveranderlijke aanwezigheid en toekomstige vernieuwing. Hij ziet genezing niet alleen als lichamelijk herstel, maar als spirituele vernieuwing binnen Gods eeuwige plan. Het gedicht beweegt van diepe wanhoop naar een hoopvolle verwachting van goddelijke heil en herstel.

Pour aujourd'hui

Gelovigen worden uitgenodigd hun lichamelijke en geestelijke lijden bij God te brengen, vertrouwend op Zijn mededogen en de belofte van herstel. De tekst spoort aan om, zelfs in acute ziekte, vast te houden aan Gods eeuwige trouw als bron van hoop. Het herinnert ons eraan dat genezing vaak gepaard gaat met spirituele groei en een hernieuwde afhankelijkheid van God.

Questions d'approfondissement

Hoe weerspiegelt de beeldspraak van 'rook die verdwijnt' de ervaring van ziekte en de hoop op herstel?

Op welke manier kan de verwachting van Gods toekomstige vernieuwing ons helpen om huidige pijn en lijden te dragen?

Hoe kunnen we de structuur van klagen gevolgd door vertrouwen uit Psalm 102 toepassen in persoonlijke gebedspraktijken tijdens ziekte?

Posez une question

L'IA utilise le texte du psaume et l'éclairage comme contexte.

L'IA peut faire des erreurs. Basé sur le texte du psaume et l'exégèse chrétienne.

Dag 4