Dag 2 van 5

Psalm 39

Ik ben een vreemdeling bij U

Op reis · 1773

Lezen

Vers 1

Ik zei: "Nu zal ik letten op mijn paân,
Om met mijn tong niet t' overtreên.
Ik zal geen woord uit mijnen mond doen gaan,
Maar breid'len dien in tegenheên;
Terwijl hij, die mij boos'lijk tegenstreeft,
Nog daag'lijks mij voor ogen zweeft."

Vers 2

Ik was verstomd, ik sprak van 't goede niet;
Maar dit verzwaarde mijne smart;
Mijn geest werd heet in't binnenst' door verdriet;
Een vuur ontstak mijn peinzend hart,
Dat, ondanks mijn besluiten, in mijn leed,
Mijn tong op 't laatst dus spreken deed:

Vers 3

"O HEER, ontdek mijn levenseind aan mij;
Mijn dagen zijn bij U geteld;
Ai, leer mij, hoe vergankelijk ik zij;
Een handbreed is mijn tijd gesteld;
Ja, die is niets; want, schoon de mens zich vleit,
De sterkst' is enkel ijdelheid."

Vers 4

Gaat niet de mens, als in een beeld, daarheen,
Gelijk een schaduw, die verdwijnt?
Men woelt vergeefs; men brengt met zorg bijeen,
Al wat op aard' begeerlijk schijnt;
En niemand is verzekerd, wie eens al
Die goed'ren naar zich nemen zal."

Vers 5

Nu dan, o HEER, wat is 't, dat ik verwacht?
Mijn hope staat op U alleen.
Verlos mij, door Uw onweerstaanb're kracht,
Van al mijn ongerechtigheên,
En stel mij niet, getrouwe Toeverlaat,
Den dwazen sterv'ling tot een smaad."

Vers 6

Ik ben verstomd, en zal mijn mond voortaan
Niet opendoen; wijl Gij het deedt.
Neem Uwe plaag van mij, houd op met slaan,
En maak een einde aan mijn leed;
Mijn kracht bezwijkt, omdat mij Uwe hand
Zo fel bestrijdt van allen kant."

Vers 7

Wanneer Uw straf op enen sterv'ling stort,
Omdat hij Uwe wet vergeet,
Verdwijnt zijn glans, zijn kracht vergaat in 't kort,
Gelijk de schoonheid van een kleed,
Waarover zich alom de mot verspreidt:
Gewis, de mens is ijdelheid."

Vers 8

Hoor mijn gebed, mijn bang geroep, o HEER,
Daar 'k schreiend U mijn leed vertoon;
Ik, die bij U als vreemdeling verkeer,
En hier, gelijk mijn vaders, woon,
Ai, wend Uw hand en plagen van mij af;
Verkwik mij, eer ik daal in 't graf."

Éclairage & approfondissement

Arrière-plan

Psalm 39 is geschreven door koning David en maakt deel uit van de serie psalmen waarin hij zijn relatie met God onderzoekt en reflecteert op de menselijke conditie. De psalm wordt gekenmerkt door een diepe melancholie en een gevoel van sterfelijkheid. David vraagt God om zijn levensduur te onthullen en om verlossing van zijn zonden.

Message central

De kernboodschap van deze psalm is dat het leven kort en vergankelijk is, en dat waarde en zin alleen gevonden kunnen worden in relatie tot God. David erkent zijn eigen zwakheid en sterfelijkheid, en smeekt God om verlossing en redding. De psalm roept op tot nederigheid en erkenning van Gods soevereiniteit.

Pour aujourd'hui

Vandaag kan deze psalm ons helpen om onze prioriteiten te heroverwegen en ons te concentreren op wat echt belangrijk is in het leven. We kunnen ons laten inspireren door Davids voorbeeld van nederigheid en berouw, en ons eigen leven in perspectief zien in het licht van Gods eeuwigheid. Dit kan ons helpen om onze eigen sterfelijkheid onder ogen te zien en om Gods aanwezigheid en liefde te zoeken in ons dagelijks leven.

Questions d'approfondissement

Hoe kan ik mijn eigen sterfelijkheid onder ogen zien en wat betekent dit voor mijn levenskeuzes?

Hoe kan ik Gods soevereiniteit en eeuwigheid erkennen en eren in mijn dagelijks leven?

Wat zijn enkele manieren waarop ik mezelf kan laten inspireren door Davids voorbeeld van nederigheid en berouw, en hoe kan ik dit toepassen in mijn eigen relatie met God?

Posez une question

L'IA utilise le texte du psaume et l'éclairage comme contexte.

L'IA peut faire des erreurs. Basé sur le texte du psaume et l'exégèse chrétienne.

Dag 1 Dag 3