.png){kind=icon}
Psalm 42
Zoals een hert verlangt naar waterstromen
Verlangen · 1773
Vers 1
Schreeuwt niet sterker naar 't genot
Van de frisse waterstromen,
Dan mijn ziel verlangt naar God.
Ja, mijn ziel dorst naar den HEER;
God des levens, ach, wanneer
Zal ik naad'ren voor Uw ogen,
In Uw huis Uw naam verhogen?
Vers 2
Tot mijn spijze, dag en nacht;
Daar mij spotters durven vragen:
"Waar is God, dien gij verwacht?"
Mijn benauwde ziel versmelt,
Als zij zich voor ogen stelt,
Hoe ik onder stem en snaren,
Feest hield met Gods blijde scharen.
Vers 3
Waartoe zijt g' in mij ontrust?
Voed het oud vertrouwen weder;
Zoek in 's Hoogsten lof uw lust;
Want Gods goedheid zal uw druk
Eens verwiss'len in geluk.
Hoop op God, sla 't oog naar boven;
Want ik zal Zijn naam nog loven.
Vers 4
Uit de landstreek der Jordaan;
Van mijn leed doe 'k Hermon wagen;
'k Roep van 't klein gebergt' U aan.
'k Zucht, daar kolk en afgrond loeit,
Daar 't gedruis der waat'ren groeit,
Daar Uw golven, daar Uw baren
Mijn benauwde ziel vervaren.
Vers 5
Hij, die 's daags Zijn gunst gebiedt;
'k Zal in dit vertrouwen leven,
En dat melden in mijn lied;
'k Zal Zijn lof zelfs in den nacht
Zingen, daar ik Hem verwacht;
En mijn hart, wat mij moog' treffen,
Tot den God mijns levens heffen.
Vers 6
"Waarom, HEER, vergeet Gij mij?
'k Ga in 't zwart, door rouw bezweken,
Om mijns vijands dwing'landij,
Die mij hoont, mij 't hart doorboort,
Dat gestaâg deez' last'ring hoort:
Waar is God, op Wien gij bouwdet,
En aan Wien g' uw zaak vertrouwdet?"
Vers 7
Waartoe zijt g' in mij ontrust?
Voed het oud vertrouwen weder;
Zoek in 's Hoogsten lof uw lust;
Menigwerf heeft Hij uw druk
Doen verand'ren in geluk;
Hoop op Hem, sla 't oog naar boven;
Ik zal God, mijn God, nog loven.
Achtergrond
Psalm 42 is een klaaglied uit het post‑exilische tijdperk, waarschijnlijk geschreven door een terugkerende pelgrim die het Heiligdom mist, en echoot de dorst van een hert naar water als beeld voor spiritueel verlangen. Theologisch benadrukt het de innerlijke strijd tussen diepe dorst naar God en momenten van twijfel, maar eindigt met een oproep tot hoop en lof.
Kernboodschap
De kern van Psalm 42 is de roep van de ziel: een brandend verlangen naar de aanwezigheid van God, ondanks de duisternis van verlatenheid, en een hernieuwde toezegging om op God te vertrouwen en Zijn naam te prijzen. Het contrast tussen verdriet en hoop onderstreept dat verlangen zelf een katalysator is voor hernieuwde toewijding.
Voor vandaag
Vandaag nodigt deze psalm ons uit om ons eigen spirituele dorst te erkennen en het niet te verbergen, maar het te kanaliseren in gebed en aanbidding. Door ons verlangen te verbinden met de hoop op Gods troost, vinden we evenwicht tussen pijn en vertrouwen in het dagelijkse leven.
Verdiepingsvragen
Hoe uit jouw innerlijke verlangen naar God zich in momenten van eenzaamheid of tegenslag?
Welke "levende wateren" (bijv. gebed, gemeenschap, Schrift) verfrissen jouw ziel wanneer je dorst naar God voelt?
Op welke wijze kun je, net als de psalmist, het spanningsveld tussen twijfel en vertrouwen bewandelen en toch blijven loven?
De AI heeft de psalmtekst en het inzicht als context.
AI kan fouten maken. Gebaseerd op psalmtekst en christelijke exegese.