Dag 5 van 5

Psalm 73

U neemt mij daarna in heerlijkheid op

Eeuwig leven · 1773

Lezen

Vers 1

Ja waarlijk, God is Israël goed,
Voor hen, die rein zijn van gemoed;
Hoe donker ooit Gods weg moog' wezen,
Hij ziet in gunst op die Hem vrezen.
Maar ach, hoewel mijn ziel dit weet,
Mijn voeten waren in mijn leed
Schier uitgeweken, en mijn treên
Van 't spoor der godsvrucht afgegleên.

Vers 2

Ik zag met nijdig' ogen aan,
Hoe dwazen hier op rozen gaan,
En hoe godd'lozen in hun gangen,
Al veeltijds rust en vreê erlangen.
Zij weten van geen tranenbrood,
Van gene banden, tot hun dood;
Hun kracht is fris; zij zijn gezond
Tot op hun laatsten avondstond.

Vers 3

Zij weten doorgaans van verdriet
En moeit' als and're mensen, niet;
Men ziet hen bitt're smart noch plagen,
Als and're stervelingen, dragen.
Dies zijn zij trots, en doen den waan,
Gelijk een gouden keten, aan;
't Geweld, dat deugd en plicht versmaadt,
Bedekt hen als een praalgewaad.

Vers 4

Indien men op hun voorspoed let,
Hun ogen puilen uit van vet;
Hun weelde, wat zij zich beloven,
Gaat hun verbeelding nog te boven,
Zij mergelen de mensen uit,
En spreken, trots op roof en buit,
Steeds uit de hoogte van hun macht,
Terwijl hun hart de deugd belacht.

Vers 5

Hun mond tast zelfs den hemel aan;
Gods albestuur schijnt hun een waan;
Terwijl hun tong op aarde wandelt;
Geen mens ontziet, maar elk mishandelt.
Daarom keert zich Gods volk hiertoe,
En schrikt, wanneer hun bang te moê,
Het water, daar hun niets gelukt,
Met bekers vol wordt uitgedrukt.

Vers 6

Dan peinst de ziel: is 't waar, zou God
Ook weten van mijn droevig lot?
Zou d' Allerhoogste van mijn klagen
En bitt're rampen kennis dragen?
Zie, dezen, hoe godd'loos en wreed,
Zijn evenwel bevrijd van leed;
De rust volgt hen op al hun paân,
En hun vermogen groeit steeds aan.

Vers 7

Zo heb ik dan vergeefs gestreên,
Mijn hart gezuiverd en gebeên;
Vergeefs heb ik in reine plassen
Van onschuld mijne hand gewassen.
Want al den dag ben ik geplaagd;
Mijn ziel verschrikt, mijn boezem jaagt;
En nooit verscheen er morgenstond,
Waarop ik geen kastijding vond.

Vers 8

Zo ik dit zeggen staven zou,
Gewis, dan waar' ik niet getrouw
Aan 't waard geslacht van Uwe kind'ren,
En zou hun hoop en moed vermind'ren.
Nochtans heb ik met al mijn kracht
De Godsregering overdacht;
Maar 't was een stuk, dat in mijn oog,
Mij moeilijk viel en veel te hoog.

Vers 9

Dit duurde, tot ik uit dien drom
Van neev'len ging in 't heiligdom,
Om met de Godsspraak raad te plegen.
Daar zag ik, op wat gladde wegen
De voorspoed zelfs de bozen leidt,
En hoe G' in 't eind hun val bereidt;
Zij storten van den top van eer,
In eeuwige verwoesting neer.

Vers 10

Hoe worden zij, tot ieders schrik,
Vernield, als in een ogenblik,
Hoe moeten zij het leven enden!
Van angst verteerd in hun ellenden!
Hun weeld' is als een droom vergaan.
O HEER, wanneer Gij op zult staan,
Zult Gij hun tonen, onverwacht,
Hoe Gij hun ijdel beeld veracht.

Vers 11

Toen 't zwellend hart met ongeduld
En wrevel' afgunst werd vervuld,
En ik geprikkeld in mijn nieren,
Om trots mijn drift den toom te vieren,
Was mijn verstand van licht beroofd;
Ik heb Gods waarheid niet geloofd,
Maar was, door mijn verwaanden geest,
Bij U een onvernuftig beest.

Vers 12

'k Zal dan gedurig bij U zijn,
In al mijn noden, angst en pijn;
U al mijn liefde waardig schatten,
Wijl Gij mijn rechterhand woudt vatten.
Gij zult mij leiden door Uw raad,
O God, mijn heil, mijn toeverlaat;
En mij, hiertoe door U bereid,
Opnemen in Uw heerlijkheid.

Vers 13

Wien heb ik nevens U omhoog?
Wat zou mijn hart, wat zou mijn oog,
Op aarde nevens U toch lusten?
Niets is er, waar ik in kan rusten.
Bezwijkt dan ooit, in bitt're smart
Of bangen nood, mijn vlees en hart,
Zo zult Gij zijn voor mijn gemoed
Mijn rots, mijn deel, mijn eeuwig goed.

Vers 14

Wie, ver van U, de weelde zoekt,
Vergaat eerlang en wordt vervloekt;
Gij roeit hen uit, die afhoereren
En U den trotsen nek toekeren;
Maar 't is mij goed, mijn zaligst lot,
Nabij te wezen bij mijn God;
'k Vertrouw op Hem geheel en al,
Den HEER, Wiens werk ik roemen zal.

Einblick & Vertiefung

Hintergrund

Psalm 73, toegeschreven aan Asaf, is een wijsheidsprediking uit het postexilische periode waarin de schrijver worstelt met de schijnbare voorspoed van de goddelozen en een confrontatie heeft met Gods eeuwige gerechtigheid. Theologisch benadrukt het de contrast tussen tijdelijke wereldse welvaart en de blijvende zekerheid van eeuwig leven in de aanwezigheid van God.

Kernbotschaft

De kernboodschap is dat, hoewel de goddelozen tijdelijk lijken te floreren, hun uiteindelijke lot vergankelijk is, terwijl degene die zich aan God bindt een onsterfelijke, eeuwige zekerheid vindt in Zijn nabijheid. Het besef van Gods eeuwige koninkrijk verandert de perspectief op lijden en maakt de roeping tot een leven in eeuwig vertrouwen mogelijk.

Für heute

Vandaag nodigt deze psalm gelovigen uit hun focus te verleggen van aardse succes naar de onvergankelijke belofte van eeuwig leven bij God; het roept op tot trouw in gebed en vertrouwen, zelfs wanneer de wereld onrechtvaardig lijkt. Door God’s eeuwige aanwezigheid te zoeken, vinden we rust en hoop die de tijdelijke tegenslagen overstijgt.

Vertiefungsfragen

Hoe beïnvloedt de overtuiging van een eeuwig leven onze reactie op de schijnbare voorspoed van onrechtvaardigen in onze huidige samenleving?

Welke praktijken helpen ons om de 'godsvruchtige voetstap' te behouden wanneer de wereld ons afleidt met materiële verleidingen?

Hoe kan de transformatie van twijfel naar vertrouwen, zoals Asaf ervaart, ons begrip van lijden en hoop in de context van eeuwigheid verdiepen?

Stelle eine Frage

Die KI nutzt den Psalmtext und die Erläuterung als Kontext.

KI kann Fehler machen. Basierend auf Psalmtext und christlicher Exegese.

Dag 4