Dag 3 van 5

Psalm 39

HEERE, laat mij mijn einde kennen

Nieuw jaar · 1773

Lezen

Vers 1

Ik zei: "Nu zal ik letten op mijn paân,
Om met mijn tong niet t' overtreên.
Ik zal geen woord uit mijnen mond doen gaan,
Maar breid'len dien in tegenheên;
Terwijl hij, die mij boos'lijk tegenstreeft,
Nog daag'lijks mij voor ogen zweeft."

Vers 2

Ik was verstomd, ik sprak van 't goede niet;
Maar dit verzwaarde mijne smart;
Mijn geest werd heet in't binnenst' door verdriet;
Een vuur ontstak mijn peinzend hart,
Dat, ondanks mijn besluiten, in mijn leed,
Mijn tong op 't laatst dus spreken deed:

Vers 3

"O HEER, ontdek mijn levenseind aan mij;
Mijn dagen zijn bij U geteld;
Ai, leer mij, hoe vergankelijk ik zij;
Een handbreed is mijn tijd gesteld;
Ja, die is niets; want, schoon de mens zich vleit,
De sterkst' is enkel ijdelheid."

Vers 4

Gaat niet de mens, als in een beeld, daarheen,
Gelijk een schaduw, die verdwijnt?
Men woelt vergeefs; men brengt met zorg bijeen,
Al wat op aard' begeerlijk schijnt;
En niemand is verzekerd, wie eens al
Die goed'ren naar zich nemen zal."

Vers 5

Nu dan, o HEER, wat is 't, dat ik verwacht?
Mijn hope staat op U alleen.
Verlos mij, door Uw onweerstaanb're kracht,
Van al mijn ongerechtigheên,
En stel mij niet, getrouwe Toeverlaat,
Den dwazen sterv'ling tot een smaad."

Vers 6

Ik ben verstomd, en zal mijn mond voortaan
Niet opendoen; wijl Gij het deedt.
Neem Uwe plaag van mij, houd op met slaan,
En maak een einde aan mijn leed;
Mijn kracht bezwijkt, omdat mij Uwe hand
Zo fel bestrijdt van allen kant."

Vers 7

Wanneer Uw straf op enen sterv'ling stort,
Omdat hij Uwe wet vergeet,
Verdwijnt zijn glans, zijn kracht vergaat in 't kort,
Gelijk de schoonheid van een kleed,
Waarover zich alom de mot verspreidt:
Gewis, de mens is ijdelheid."

Vers 8

Hoor mijn gebed, mijn bang geroep, o HEER,
Daar 'k schreiend U mijn leed vertoon;
Ik, die bij U als vreemdeling verkeer,
En hier, gelijk mijn vaders, woon,
Ai, wend Uw hand en plagen van mij af;
Verkwik mij, eer ik daal in 't graf."

Insight & depth

Background

Psalm 39 is een gebedspsalm geschreven door koning David, waarin hij zijn verdriet en bezorgdheid over zijn eigen sterfelijkheid en de zinloosheid van het leven uitdrukt. Theologisch gezien kan deze psalm in verband gebracht worden met de thema's van de vergankelijkheid van het leven en de hoop op redding door God. Historisch gezien is deze psalm mogelijk geschreven tijdens een periode van grote verdriet en persoonlijke crisis in het leven van David.

Core message

De kernboodschap van Psalm 39 is dat het leven kort en vergankelijk is, en dat ware hoop en zingeving alleen gevonden kunnen worden in God. David erkent zijn eigen zwakheid en de zinloosheid van het leven zonder God, en hij zoekt troost en redding in zijn relatie met Hem. Deze psalm moedigt de lezer aan om te reflecteren op zijn eigen sterfelijkheid en de waarde van zijn relatie met God.

For today

Voor het nieuwe jaar kan deze psalm een oproep zijn om onze prioriteiten te heroverwegen en ons te focussen op wat echt belangrijk is in het leven. We kunnen deze psalm gebruiken als een gebed, waarin we God vragen om ons te helpen onze eigen zwakheid en de zinloosheid van het leven te erkennen, en om ons te leiden naar een diepere relatie met Hem. Door te reflecteren op onze eigen sterfelijkheid en de waarde van ons leven, kunnen we een meer dankbare en geïnspireerde houding naar het nieuwe jaar toe krijgen.

In-depth questions

Hoe kan ik mijn eigen sterfelijkheid en de zinloosheid van het leven gebruiken als een kans om mijn relatie met God te dieper maken?

Wat zijn enkele manieren waarop ik mijn prioriteiten kan heroverwegen en me meer focussen op wat echt belangrijk is in het leven?

Hoe kan ik Psalm 39 als een gebed gebruiken om God te vragen om mij te helpen mijn eigen zwakheid en de zinloosheid van het leven te erkennen, en om mij te leiden naar een diepere relatie met Hem?

Ask a question

The AI uses the psalm text and the insight as context.

AI can make mistakes. Based on psalm text and Christian exegesis.

Dag 2 Dag 4