Dag 1 van 5

Psalm 39

Maak mij bekend hoe vergankelijk ik ben

Vergankelijkheid · 1773

Lezen

Vers 1

Ik zei: "Nu zal ik letten op mijn paân,
Om met mijn tong niet t' overtreên.
Ik zal geen woord uit mijnen mond doen gaan,
Maar breid'len dien in tegenheên;
Terwijl hij, die mij boos'lijk tegenstreeft,
Nog daag'lijks mij voor ogen zweeft."

Vers 2

Ik was verstomd, ik sprak van 't goede niet;
Maar dit verzwaarde mijne smart;
Mijn geest werd heet in't binnenst' door verdriet;
Een vuur ontstak mijn peinzend hart,
Dat, ondanks mijn besluiten, in mijn leed,
Mijn tong op 't laatst dus spreken deed:

Vers 3

"O HEER, ontdek mijn levenseind aan mij;
Mijn dagen zijn bij U geteld;
Ai, leer mij, hoe vergankelijk ik zij;
Een handbreed is mijn tijd gesteld;
Ja, die is niets; want, schoon de mens zich vleit,
De sterkst' is enkel ijdelheid."

Vers 4

Gaat niet de mens, als in een beeld, daarheen,
Gelijk een schaduw, die verdwijnt?
Men woelt vergeefs; men brengt met zorg bijeen,
Al wat op aard' begeerlijk schijnt;
En niemand is verzekerd, wie eens al
Die goed'ren naar zich nemen zal."

Vers 5

Nu dan, o HEER, wat is 't, dat ik verwacht?
Mijn hope staat op U alleen.
Verlos mij, door Uw onweerstaanb're kracht,
Van al mijn ongerechtigheên,
En stel mij niet, getrouwe Toeverlaat,
Den dwazen sterv'ling tot een smaad."

Vers 6

Ik ben verstomd, en zal mijn mond voortaan
Niet opendoen; wijl Gij het deedt.
Neem Uwe plaag van mij, houd op met slaan,
En maak een einde aan mijn leed;
Mijn kracht bezwijkt, omdat mij Uwe hand
Zo fel bestrijdt van allen kant."

Vers 7

Wanneer Uw straf op enen sterv'ling stort,
Omdat hij Uwe wet vergeet,
Verdwijnt zijn glans, zijn kracht vergaat in 't kort,
Gelijk de schoonheid van een kleed,
Waarover zich alom de mot verspreidt:
Gewis, de mens is ijdelheid."

Vers 8

Hoor mijn gebed, mijn bang geroep, o HEER,
Daar 'k schreiend U mijn leed vertoon;
Ik, die bij U als vreemdeling verkeer,
En hier, gelijk mijn vaders, woon,
Ai, wend Uw hand en plagen van mij af;
Verkwik mij, eer ik daal in 't graf."

Insight & depth

Background

Psalm 39, traditioneel toegeschreven aan koning David, werd geschreven in een periode van persoonlijke benarde situatie, mogelijk tijdens vervolging of oorlog, waarin de dichter zijn levensduur en de vluchtigheid van het menselijk bestaan overdenkt. Theologisch weerspiegelt de psalm de wijsheidstraditie van de Hebreeuwse Bijbel, die het besef van sterfelijkheid koppelt aan vertrouwen op God en het zoeken van vergeving voor zondig gedrag.

Core message

De kernboodschap is dat het menselijk leven kort en vergankelijk is, als een schaduw die snel verdwijnt, en dat alleen God de eindigheid kent en genade biedt. Deze realisatie moet de gelovige tot nederigheid, stilte en een intieme afhankelijkheid van God leiden, in plaats van zich te verliezen in ijdelheid en wereldse bezigheden.

For today

Vandaag nodigt Psalm 39 ons uit om de tijd die ons gegeven is bewust te gebruiken, onszelf te beperken in zinloze woorden en daden, en te investeren in een duurzame relatie met God. Het herinnert ons eraan dat onze plannen tijdelijk zijn, waardoor we prioriteiten moeten stellen die eeuwige waarde hebben, zoals liefde, gerechtigheid en geestelijke groei.

In-depth questions

Hoe verandert het besef van de vergankelijkheid van ons dagelijks gedrag en onze lange-termijnplannen?

Welke praktische stappen kun je nemen om je 'tong' en woorden te temmen in overeenstemming met een bewustzijn van sterfelijkheid?

Op welke manieren kun je in jouw gemeenschap een cultuur van nederigheid en afhankelijkheid van God bevorderen, gezien de menselijkheid van ijdelheid?

Ask a question

The AI uses the psalm text and the insight as context.

AI can make mistakes. Based on psalm text and Christian exegesis.

Dag 2