Psalm 109
Vers 1
O God van my lof, merk hoe ek ly,
en swyg tog nie vir my langer meer!
Die lastermond, dié gaan oop teen my –
hoe kan ek my dan tog ooit verweer?
Hoe haatlik spreek hulle teen my,
hoe is hul swaard teen my gekeer!
Vers 2
Waar ek met liefde teenoor hul staan,
het my gebed húl tot hulp gekom.
Stel tog nou 'n booswig oor hom aan;
laat verklaars aan sy regterhand kom;
laat hy as skuldig van U gaan,
en sy bede ook pleit teen hom.
Vers 3
Sy dae, wil U dit tog verkort,
sy amp, wil U dit aan ander gee;
en laat sy kinders wel wese word,
sy vrou, laat sy word 'n weduwee!
En laat sy kinders swerwers word
en bedel moet van hongerwee,
Vers 4
verstote uit hul erf word geneem
wat nou geword het 'n puinhoopsput.
Die woekeraar, laat hy alles neem
en wat oorbly eet met skerp gebit;
die vreemdeling, laat dié vervreem
en buit sy ganse erfbesit.
Vers 5
Laat geen helper te hulp kom in nood,
en laat daar geeneen hom ooit ontferm
wanneer sy wese, in armoed' bloot,
van bitter smarte klaende kerm.
Laat niemand ag sy nakroosloot,
maar wil hulle wel streng en ferm
Vers 6
reeds in die eerste geslag verdryf,
sodat hul naam gehoor word nie meer.
Die onreg, deur sy stam is bedryf,
hou dit steeds in gedagtenis, HEER!
Die sonde van sy moeder, skryf
dit wel in u gedenkboek neer.
Vers 7
Ruk uit, omdat hy het uitgeruk,
en laat daar dan geen wortel wees oor;
want hy het verdruktes hard verdruk,
en wie moedeloos is, gevermoor.
Die seen het hom nie beïndruk –
so bly dit ver weg van sy stoor.
Vers 8
Liefhebber van die vloek wat hom dek –
het dit oor hom met mening gekom;
soos klere het hy dit aangetrek,
soos water wat instroom, so kom dit
in hom, en soos 'n olievlek
omwentel dit sy laaste lid.
Vers 9
Laat vir hom die vloek wees soos 'n kleed
waarmee hy hom toedraai en bedek
en soos 'n gordel wat, styfgemeet,
hy bind om sy heup en nou vastrek.
Laat dit die loon wees – dat hul weet! –
wat die HERE vir hulle wek,
Vers 10
dat dié wie my soek en haat sal boet,
hulle wat wil onheil bring oor my.
Maar, HERE, u goedheid is só goed,
maak U dit, om u Naam, goed met my;
ek voel bedruk in my gemoed,
my hart dié is deurwond daarby:
Vers 11
ek is maar 'n skadu wat verdwyn;
ek is bloot 'n sprinkaan, voortgejaag;
my knieë knik van vas en ek kwyn,
terwyl hier my vlees word weggeknaag.
By lyde kom die smadepyn:
hulle skud hul hoof oor my plaag.
Vers 12
As U, op wie ek my hoop nou steun,
my maar wil bevry en nie verlaat!
Wil tog met u goedheid my bejeen,
en toon hulle dat dit is u daad.
Wat baat húl vloek, as U maar seen –
hul smaad, wanneer Ú hulle smaad?
Vers 13
In vreugde sal u dienaar wel leef,
en onder 'n baie grote skaar
– as smaad húlle soos 'n kleed omgeef –
u lof, o HERE, hardop verklaar.
God 's aan my regtersy geweef
en skenk my krag, so wonderbaar;
Vers 14
teen hulle wat vonnis soek teen my,
sal die HERE 'n beskutting bly.
.png){kind=icon}
iPsalm